معرفی روش گفتار نشانه دار
معرفی
نوعی رویکرد ارتباطی شنیداری-دیداری است که در آن از ترکیب علایم دست به همراه حرکات طبیعی لب ها به منظور آشکار کردن هر صدا (واج) استفاده می شود.
شکل دست (گروه همخوان ها) در یک موقعیت مکانی خاص (گروه های واکه) نشان دهنده یک هجا می باشد. این نشانه ها، به کودک امکان می دهد تا هنگام صحبت کردن والدین دسترسی کامل به تمام واج ها (صداها) داشته باشد.
اهداف اولیه
– فراهم کردن ارتباط واضح برای زبان شفاهی مورد استفاده در منزل.
– ایجاد مبنای زبان واجی به منظور دسترسی کامل کودک به محاوره، خواندن و نوشتن.
– حمایت از رشد و توسعه مهارت گفتارخوانی، گفتار و شنیدن.
زبان دریافتی
– کودک زبان را از طریق برقراری ارتباط زود هنگام، مداوم و روشن با استفاده از گفتار نشانه دار، گفتارخوانی و شنیدن، یاد می گیرد.
– استفاده از نشانه ها باعث افزایش و تقویت آگاهی، تمایز و درک کودک می شود.
زبان بیانی
– دستیابی به زبان شفاهی نشانه دار و زبان نوشتاری
شنیدن
– در این رویکرد، استفاده زود هنگام، مداوم و مناسب از فناوری های شنیداری (سمعک، کاشت حلزون، سیستم اف ام) مهم تلقی می شود.
– نیاز به راهبری مستمر شنیداری وجود دارد.
وظایف خانواده/ پرستار کودک
– انتظار می رود والدین در تمام اوقات استفاده همزمان از گفتار و نشانه ها را بیاموزند تا کودک از این طریق بتواند واج های مهم زبان را دریافت کند و آمادگی خواندن را کسب کند.
– لازم است اعضای خانواده به طور مداوم از نشانه ها و گفتار را در زندگی روزانه و فعالیت ها استفاده کنند.
– این نظام ارتباطی را می توان در کمتر از 20 ساعت از طریق ابزارهای چندرسانه ای آموزش داد.
– استفاده روزانه و مداوم از نشانه ها طی یکسال امکان محاوره آسان برای کودک را فراهم می نماید.
منبع:
BEGINNINGS for Parents of Children Who Are Deaf or Hard-of-Hearing, Inc: www.ncbegin.org