روش های درمانی اختلالات پردازش شنوایی
پیشرفت های علمی صورت گرفته طی چهل سال اخیر در درک اختلالات پردازش مرکزی شنوایی و مشکلات پردازش شنوایی (بدشنوایی) نوروبیولوژی دستگاه شنوایی و هم چنین چگونگی اثرگذاری یادگیری وابسته به تجربه بر آنها، محققین را قادر نموده است تا روش های درمانی جدیدی برای کودکان و سالمندان مبتلا به اختلالات پردازش شنوایی معرفی نمایند.
یافته های حمایت کننده از تداوم مادام العمر مکانیسم های عصبی زمینه در نوروپلاستی سیتی، نه تنها امید به بهبود اختلالات پردازش مرکزی شنوایی در تمامی سنین را زنده نمود بلکه موثر ترین روش های انجام آن را نیز به اذهان محققین متبادر کرد. پیشرفت فناوری و استفاده گسترده از اینترنت نیز آخرین حلقه از زنجیره لازم در توسعه مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد در درمان این اختلالات بود که نهایتاً منجر به بسط دانش آکادمیک به بالین بیماران گردیده است.
عوامل تعیین کننده
موفقیت هر رویکرد مداخله ای در درمان اختلالات پردازش شنوایی وابسته به دو عامل است: اول، درک چگونگی پردازش گفتار توسط مغز و شناخت تاثیر آسیب های مختلف این پردازش ها بر نقایص خاص پردازش مرکزی شنوایی و دوم، استفاده از رویکرد مجموعه آزمون های تشخیصی که قادر به ارزیابی این پردازش ها بوده و درمانگر را در شناسایی نقاط قوت و ضعف پردازش شنوایی فرد یاری دهد.
هدف از انجام مداخلات، ارتقای نوروپلاستی سیتی و بهبود عملکرد شنوایی از طریق تغییر نحوه پردازش اطلاعات شنوایی در مغز است.
درمان اصلی اختلالات پردازش شنوایی مرکزی عبارت است از فراهم نمودن مجموعه ای از شرایط اکوستیکی و تمرینات که به منظور فعال نمودن دستگاه شنوایی و سیستم های مرتبط با آن طراحی گردیده و موجب ایجاد تغییرات مثبت در ساختارهای عصبی آنها می گردد.
انتخاب رویکردهای درمانی متنوع موجود نیز وابسته به نقاط ضعف شناسایی شده در ارزیابی های تشخیصی است.
بنابراین امروزه درمان اختلالات پردازش شنوایی بسیار جزئی نگر و مبتنی بر نقایص خاص صورت می پذیرد.