معرفی روش زبان اشاره
- معرفی
رویکردی است که هم به رشد و توسعه زبان اشاره و هم به توسعه مهارت های زبان شفاهی اهمیت می دهد. از این رو تحت عنوان رویکرد دوزبانگی-دوفرهنگی(Bilingual-Bicultural) نیز شناخته می شود. ASL یک زبان طبیعی، دیداری/دستی است که برای کودکان ناشنوا کاملا قابل دسترس بوده و دستور و قواعد و اصول زبان شناسی مخصوص به خود را دارد. در این رویکرد فراگیری زبان شفاهی از طریق استفاده از استراتژی های آموزشی به عنوان زبان دوم انجام میگیرد.
- اهداف اولیه
- یادگیری زبان متناسب با سن، به عنوان اساس یادگیری زبان دوم و فرصت هایی برای موفقیت تحصیلی.
- ایجاد تصویر از خود و هویت فرهنگی مثبت با هدف دسترسی به جامعه ناشنوایان.
- ایجاد یک مبنا برای یادگیری زبان نوشتاری و در صورت امکان زبان محاوره به عنوان زبان دوم.
- زبان دریافتی
- دستیابی کودک به مفاهیم زبانی پایه و مهارت های شاختی سطح بالا.
- زبان بیانی
- سلاست در ASL و زبان نوشتاری.
- ایجاد توانایی فرد ناشنوا در استفاده از ASL و زبان شفاهی بر حسب ضرورت(اشاره، محاوره یا نوشتن).
- شنیدن
- فرد ناشنوا تشویق می شود تا خودش درباره استفاده یا عدم استفاده از تقویت(سمعک/کاشت حلزون) تصمیم بگیرد.
- استفاده از تقویت کننده ها(سمعک/کاشت حلزون) مسیر دستیابی فرد ناشنوا به گفتار را تسهیل می کند و فرصت بیشتری برای کودک ناشنوا فراهم می آورد تا بتواند دوزبانه(زبان اشاره و زبان شفاهی) شود.
- خانواده/ پرستار کودک
- والدین، وظیفه یادگیری و استفاده دائم از ASL را برعهده دارند.
- خانواده بر سودآموزی فرد ناشنوا در خانه تاکید دارند.
- اعضای خانواده فرصت های مناسب برای برقراری ارتباط کودک با ناشنوایان(زبان اشاره) را فراهم میکنند تا از کودک از این طریق بتواند به حقوق شهروند ناشنوای مستقل در آینده نائل آید.
- کودک ناشنوا زبان اشاره را از طریق حضور درکلاس، استفاده از رسانه ها، وب سایت ها، و تعامل با اعضای انجمن ناشنوایان یاد می گیرد.
* توضیح ضروری:
برخی از ویژگی های فوق صرفا در مورد زبان اشاره آمریکایی(ASL) مصداق دارد. تفاوت زبان اشاره ASL با زبان اشاره سایر کشور ها از جمله زبان اشاره فارسی تا حدی است که برخی از زبانشناسان، ASL را تنها زبان اشاره واجد ویژگی های یک زبان می دانند.
در این ویدئو روش زبان اشاره نشان داده شده است. در این رویکرد از علایم اشاره برای بیان مفاهیم استفاده می شود. زبان اشاره، زبان فطری ناشنوایان درنظر گرفته می شود. استفاده از تقویت کننده ها و فراگیری زبان شفاهی یک الزام تلقی نمی شود و به تصمیم گیری فرد ناشنوا وابسته می باشد.


