معرفی روش ارتباط کلی
- معرفی
در این روش به طور همزمان از زبان محاوره (شفاهی) و زبان اشاره به منظور آموزش استفاده می شود. این رویکرد از یک سیستم زبان نشانه ای مبتنی بر زبان شفاهی استفاده می کند که شامل گفتار، گفتارخوانی، هجای انگشتی، ایما و اشاره های طبیعی و استفاده از باقیمانده توانایی شنوایی می باشد.
- اهداف اولیه
- ایجاد پلی برای رشد و توسعه زبان شفاهی در سنین خردسالی
- ایجاد ارتباط میان کودک با خانواده، معلمین و دوستان از طریق زبان اشاره
- حمایت از حضور کودک در جامعه شنوایان و جامعه ناشنوایان
- زبان دریافتی
- کودک زبان را از طریق گفتارخوانی، گوش دادن و قرار گرفتن در معرض ترکیبی از گفتار و سیستم هایی مبتنی بر اشاره فرا میگیرد.
- زبان بیانی
- فراگیری زبان محاوره ای با استفاده از زبان اشاره و زبان نوشتاری.
- شنیدن
- در این رویکرد بر استفاده زود هنگام، مداوم و مناسب از فناوری های شنیداری (سمعک، کاشت حلزون، سیستم FM) قویا تاکید می شود.
- وظایف خانواده/ پرستار کودک
- انتظار می رود والدین زبان اشاره را بیاموزند و به طور مستمر از آن استفاده کنند.
- لازم است والدین با معلم و/یا درمانگر کودک همکاری کنند و استراتژی هایی که باعث گسترش مهارت های زبانی کودک میشود را یاد بگیرند.
در این ویدئو روش آموزشی ارتباط کلی به ناشنوایان نشان داده شده است.
همانطور که در فیلم مشاهده می شود، فلسفه اصلی رویکرد ارتباط کلی این است که فرد کم شنوا از همه حواس خود بهره ببرد. از اینرو هم از زبان اشاره استفاده می شود، هم از باقیمانده شنوایی کودک(به سیستم اف ام در فیلم توجه کنید) و هم از لب خوانی و گفتارخوانی. این رویکرد در دهه هشتاد میلادی از محبوبیت بالایی برخوردار گردید. هدف رویکرد ارتباط کلی این است که فرد ناشنوا بتواند هم از زبان اشاره استفاده نماید(با جامعه ناشنوایان) و هم از زبان شفاهی برخوردار باشد(برای ارتباط با جامعه شنوایان).
منبع:
BEGINNINGS for Parents of Children Who Are Deaf or Hard-of-Hearing, Inc: www.ncbegin.org


