معرفی روش شنیداری-شفاهی

1. معرفی

رویکردی است که در آن به کودک آموزش داده می شود تا از باقیمانده شنوایی خود از طریق تقویت کننده ها استفاده کند و با استفاده از گفتارخوانی ، ایما و اشاره­ های طبیعی نشانه­ های دست به درک زبان دست پیدا کند.  در این رویکرد استفاده از هرگونه زبان اشاره منع می شود.

2. اهداف اولیه

  • رشد و توسعه زبان شفاهی از طریق گوش دادن و علایم دیداری
  • رشد و توسعه گفتار و مهارت های ارتباطی مورد نیاز برای ورود به مدرسه عادی و حضور در کنار جامعه شنوایان

3. زبان دریافتی

  • کودک از طریق تجارب شنیداری مستمر و دریافت برنامه درمانی مناسب رشدی شامل گفتارخوانی و استفاده از فناروی های تقویت کننده، زبان درونی را فرا می گیرد.

4. زبان بیانی

  • فراگیری زبان محاوره­ای و زبان نوشتاری

5. شنیدن

  • در این رویکرد، استفاده زود هنگام، مداوم و مناسب از فناوری­های شنیداری (سمعک، کاشت حلزون، سیستم FM) مهم تلقی می­شود.
  • نیاز به راهبری مستمر شنیداری وجود دارد.

6. وظایف خانواده/ پرستار کودک

  • انتظار می­رود والدین زمینه انتقال مناسب اهداف، استراتژی­ها و روش­ها را از محیط کلاس و/یا جلسات درمان فردی کودک، به زندگی روزانه و فعالیت­های او فراهم کنند.
  • لازم است والدین با معلم (معلمین) و/یا درمانگر(ها) کودک همکاری کنند تا استراتژی­ها و روش­ها را برای رشد و توسعه مهارت های گوش دادن، گفتارخوانی و گفتاری او در محیط آموزشی شفاهی بیاموزند.

در این ویدیو روش آموزشی  شنیداری-شفاهی (A-O) نشان داده شده است.

همانطور که مشاهده می شود در این رویکرد همانند روش های دیداری دیگر، اتکاء بر نشانه های بینایی به ویژه لب خوانی و گفتارخوانی مبنای آموزش قرار می گیرد و از تقویت باقیمانده حس شنوایی به عنوان ابزار کمکی استفاده می گردد.

منبع:

BEGINNINGS for Parents of Children Who Are Deaf or Hard-of-Hearing, Inc: www.ncbegin.org