11 اسفند 1397|دیدگاهها برای معرفی روش شنیداری-شفاهی بسته هستند
معرفی روش شنیداری-شفاهی
1. معرفی
رویکردی است که در آن به کودک آموزش داده می شود تا از باقیمانده شنوایی خود از طریق تقویت کننده ها استفاده کند و با استفاده از گفتارخوانی ، ایما و اشاره های طبیعی نشانه های دست به درک زبان دست پیدا کند. در این رویکرد استفاده از هرگونه زبان اشاره منع می شود.
2. اهداف اولیه
- رشد و توسعه زبان شفاهی از طریق گوش دادن و علایم دیداری
- رشد و توسعه گفتار و مهارت های ارتباطی مورد نیاز برای ورود به مدرسه عادی و حضور در کنار جامعه شنوایان
3. زبان دریافتی
- کودک از طریق تجارب شنیداری مستمر و دریافت برنامه درمانی مناسب رشدی شامل گفتارخوانی و استفاده از فناروی های تقویت کننده، زبان درونی را فرا می گیرد.
4. زبان بیانی
- فراگیری زبان محاورهای و زبان نوشتاری
5. شنیدن
- در این رویکرد، استفاده زود هنگام، مداوم و مناسب از فناوریهای شنیداری (سمعک، کاشت حلزون، سیستم FM) مهم تلقی میشود.
- نیاز به راهبری مستمر شنیداری وجود دارد.
6. وظایف خانواده/ پرستار کودک
- انتظار میرود والدین زمینه انتقال مناسب اهداف، استراتژیها و روشها را از محیط کلاس و/یا جلسات درمان فردی کودک، به زندگی روزانه و فعالیتهای او فراهم کنند.
- لازم است والدین با معلم (معلمین) و/یا درمانگر(ها) کودک همکاری کنند تا استراتژیها و روشها را برای رشد و توسعه مهارت های گوش دادن، گفتارخوانی و گفتاری او در محیط آموزشی شفاهی بیاموزند.
در این ویدیو روش آموزشی شنیداری-شفاهی (A-O) نشان داده شده است.
همانطور که مشاهده می شود در این رویکرد همانند روش های دیداری دیگر، اتکاء بر نشانه های بینایی به ویژه لب خوانی و گفتارخوانی مبنای آموزش قرار می گیرد و از تقویت باقیمانده حس شنوایی به عنوان ابزار کمکی استفاده می گردد.
منبع:
BEGINNINGS for Parents of Children Who Are Deaf or Hard-of-Hearing, Inc: www.ncbegin.org


